مقدمه: پایش شاخص دو طیفی (BIS) برای اندازه گیری عمق بیهوشی استفاده می شود. در مورد اثر داروهای مخدر از جمله رمی فنتانیل روی BIS تاکنون نتایج متناقض منتشر شده است.در این مطالعه اثر دو دوز (دوز کم) 0.1 میکروگرم / کیلوگرم / دقیقه و دوز زیاد (0.2 میکروگرم / کیلوگرم / دقیقه) رمی فنتانیل روی BIS حین بیهوشی عمومی بررسی شده است.مواد و روش ها: در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی، دو سویه کور و آینده نگر بر روی 54 بیمار در کلاس ASA یک یا دو با سن 20 تا 60 سال که به دلیل عمل جراحی کاتاراکت تحت بیهوشی قرار گرفته بودند، انجام شد. القا بیهوشی با تیوپنتال سدیم 5 میلی گرم / دقیقه، ساکسی نیل کولین 2 میلی گرم / دقیقه، لیدوکائین 1 میلی گرم / دقیقه و فنتانیل 2 میکروگرم / کیلوگرم، سیس آتراکوریوم 10 میلی گرم و رمی فنتانیل در دوزهای مختلف (دوز زیاد، دوز کم) انجام شد. بیماران ابتدا یکی از دو دوز رمی فنتانیل را به مدت 10 دقیقه و سپس دوز دیگر را نیز به مدت 10 دقیقه دریافت می کردند. ترتیب دریافت دوز رمی فنتانیل بر اساس جدول اعداد تصادفی تعیین گردید. 4 بیمار به دلیل تغییرات فشار خون یا ضربان قلب بیش از 20% مقادیر پایه یا حرکت فیزیکی حین بیهوشی از مطالعه حذف شدند. در طول بیهوشی، BIS هر یک دقیقه ثبت گردید. میانگین عدد BIS بین دو گروه با تست آماری درون گروهی مقایسه گردید.نتایج: در گروه دوز کم، میانگین عدد BIS معادل 5.87±51.73، در گروه دوز زیاد 5.2±45.28 بود. عدد p<0.001 به دست آمد که نشان دهنده معنی دار بودن این اختلاف است.بحث: داروی رمی فنتانیل در حضور پروپوفول می تواند به صورت وابسته به دوز روی عدد BIS تاثیر بگذارد، بنابراین از پایش BIS در بیهوشی با پایه مخدر نیز می توان به عنوان پایش سطح هوشیاری استفاده کرد.

مقدمه: پیوند کلیه بهترین روش درمان نارسایی کلیه است و اداره بیهوشی طی این جراحی ارزش بسزایی دارد. یکی از مهم ترین نکته های بیهوشی در پیوند کلیه حفظ عمق کافی بیهوشی با دوز مناسب دارو در طی جراحی است. برداشتن کلامپ شریانی پس از آناستوموز رگ های کلیه دهنده به گیرنده یکی از مراحل مهم پیوند است که طی آن کلیه فرد اهداکننده (با عملکرد مناسب) در مسیر گردش خون بیمار قرار می گیرد.هدف: بررسی تغییر عدد BIS و بازشدن مردمک به عنوان شاخص های قطعی و احتمالی از عمق بیهوشیمواد و روش ها: مطالعه ای توصیفی - تحلیلی بر 25 بیمار مورد پیوند کلیه در بیمارستان رازی انجام شد. تغییر عمق بیهوشی با استفاده از عدد BIS (در لحظه برداشتن کلامپ شریانی و میزان حداکثر آن طی 5 دقیقه پس از برداشتن کلامپ) و بررسی بازشدن مردمک (در فاصله 5 دقیقه پس از برداشتن کلامپ) تجزیه و تحلیل شد. در تمام بیماران با روش یکسان بیهوشی عمومی داده شد. یافته ها با نرم افزار SPSS v16 و آزمون های Paired-T و U Mann Whitney آنالیز شدند.نتایج: تفاوت میانگین و انحراف معیار حداکثر عدد BIS طی 5 دقیقه پس از برداشتن کلامپ شریانی (68.32±9.13) نسبت به میانگین و انحراف معیار لحظه برداشتن کلامپ شریانی (59.48±10.65) ازلحاظ آماری معنی دار بود P<0.0001)). مردمک نیز در %84 بیماران بلافاصله پس از برداشتن کلامپ شریانی بازتر شد ولی بین باز شدن مردمک و تغییر BIS از لحاظ آماری ارتباط معنی داری پیدا نشد.نتیجه گیری: به نظر می رسد عمق بیهوشی پس از برداشتن کلامپ شریانی پس از اتمام آناستوموز رگ ها در کلیه پیوندی کاهش می یابد. همچنین ما نشانه جدیدی با عنوان نشانه مردمک (Pupil Sign) پیدا و معرفی کردیم، این علامت نشانگر بازشدن مردمک پس از برقراری ادرار از کلیه پیوندی است که کاربرد بالینی آن می تواند پیش بینی زودهنگام موفقیت پیوند کلیه پیش از برقراری ادرار باشد.

زمینه و هدف: مانیتور (BIS)Bispectral Index در ترومای سر جهت ارزیابی هوشیاری استفاده می شود. هدف مطالعه بررسی همخوانی BIS با نوع و محل ضایعه سر در بیماران ترومای سر اینتوبه، در بخش مراقبت های ویژه بود.روش بررسی: این مطالعه مقطعی (cross-sectional) در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان رسول اکرم (ص) تهران از مهر 1392 تا تیر 1393 انجام شد، که در آن بیماران ترومای حاد سر، بالای 15 سال، پس از تعیین معیارهای ورود و خروج بررسی شدند. عدد آپاچی روز اول بستری و آزمایشات، جهت تعیین جمعیت مورد مطالعه، ارزیابی اولیه و تخمین پیش آگهی ثبت شد. پس از ثبت متغیرهای اصلی یعنی نوع و محل آسیب مغزی و BIS (شش عدد BIS هر روز به فاصله یک ساعت)، میانگین BIS روزانه و مجموع محاسبه شد. ارتباط BIS با نوع ضایعه سر Subdural hematoma (SDH)، Subarachnoid hemorrhage (SAH) و وجود یا نبود ضایعه فرونتال ارزیابی شد. یافته ها: 21 مرد و 9 زن با میانگین سنی 43.6±18.96 سال در مطالعه حاضر شرکت داشتند. میانگین BIS بیماران در روزهای یک تا سه به ترتیب 41.86، 40.82، 41.23 با انحراف استاندارد 7.38، 7.28، 8.6 بود. میانگین BIS روزانه و مجموع، در بیماران با یا بدون صدمه فرونتال ارتباط آماری معناداری نداشت. (P به ترتیب 0.507، 0.661، 0.529 و BIS مجموع 0.729). میانگین BIS در روزهای دوم و سوم در ضایعات مختلف با هم اختلاف معناداری داشت (P در روز دوم و سوم به ترتیب 0.026 و 0.04). نتیجه گیری: در بیماران ترومای حاد سر ICU، انواع صدمات سر که پیش آگهی متفاوتی دارند، به احتمال محدوده های اعداد BIS متفاوتی دارند. وجود یا نبود ضایعه فرونتال ارتباطی با میانگین BIS بیماران ندارد.

مقدمه: استفاده از شاخص (BIS) Bispectral index، روش جدید اندازه گیری عمق بیهوشی است و عدد آن رابطه ای معکوس با عمق بیهوشی دارد. روش معمول اندازه گیری عمق بیهوشی در اتاق های عمل، استفاده از معیارهای بالینی می باشد که کافی نیست. تا کنون مطالعه ای جهت ارزیابی وضعیت موجود عمق بیهوشی در اطاق های عمل ما با استفاده از BIS انجام نشده است؛ در این مطالعه وضعیت موجود عمق بیهوشی را در بیهوشی عمومی وریدی و استنشاقی مورد مطالعه قرار دادیم.روش ها: در این مطالعه توصیفی - تحلیلی، 114 بیمار در دو گروه بیهوشی عمومی و بیهوشی وریدی تقسیم شدند؛ در هر گروه نیز بیماران به صورت تصادفی و کور به سه زیر گروه تقسیم شدند. BIS در یکی از سه زمان بلافاصله بعد از لوله گذاری تراشه، برش جراحی و بستن زخم اندازه گیری می شد. پس از جمع آوری اطلاعات، داده ها با استفاده از آزمون های t مستقل، مجذور کای و آنالیز واریانس مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.یافته ها: توزیع فراوانی BIS مطلوب در بین زیرگروه های مورد مطالعه بین بیهوشی استنشاقی ووریدی معنی دار نبود. میانگین BIS در بیهوشی استنشاقی به طور معنی داری بیشتر از بیهوشی وریدی بود. اختلاف معنی داری بین توزیع فراوانی BIS معقول در بیهوشی استنشاقی و وریدی در سه زمان مورد مطالعه وجود نداشت.نتیجه گیری: علایم بالینی که به صورت معمول در ارزیابی عمق بیهوشی مورد استفاده قرار می گیرند، برای دستیابی به عمق مناسب بیهوشی کافی نیستند. با استفاده از شاخص BIS می توان عمق بیهوشی مناسب ایجاد کرد و همچنین بعضی اوقات قادر هستیم، میزان مورد نیاز داروهای بیهوشی را کاهش دهیم.

زمینه و هدف: شاخص دو طیفی Bispectral Index (BIS) مقیاسی مشتق از الکتروانسفالوگرافی است که جزء آرام بخشی و هوشبری را در هنگام بیهوشی عمومی ارزیابی می کند. تاثیر سن بر روی شاخص BIS هنوز به خوبی بررسی و مشخص نشده است. هدف این مطالعه تعیین تاثیر سن بالا بر روی نیاز به داروهای بیهوشی و شاخص BIS در بیماران بیدار و بیمارانی است که تحت آرام بخشی با استفاده از داروی میدازولام وریدی قرار گرفته اند.روش بررسی: در این مطالعه آینده نگر تحلیلی 80 بیمار مطالعه شدند. بیماران گروه مطالعه در محدوده سنی بالای 70 سال و گروه کنترل (مشاهده) در محدوده سنی بین 40-20 سال قرار داشتند. میزان BIS پایه در هر دو گروه در حالت هوشیاری، و پنج دقیقه بعد از دریافت میدازولام (0.02 mg) داخل وریدی اندازه گیری و ثبت شد.یافته ها: میانگین BIS پایه در گروه مطالعه 3±94 و در گروه شاهد 1±97.3 بود .(p=0.0001) میانگین BIS پنج دقیقه بعد از تجویز میدازولام به 80.9±6 در گروه مطالعه و 3±90.4 در گروه کنترل رسید .(p=0.0001) نتیجه گیری: توصیه می گردد در موارد استفاده از این شاخص در افراد مسن، میزان پایه آن قبل از القا بیهوشی اندازه گیری گردد تا بیهوشی دهنده در صورت پایین بودن BIS پایه، از این امر آگاهی یابد. جهت تایید این نکته که محدوده 60-50 در طی بیهوشی بالینی افراد مسن با میزان BIS پایه پایین کافی است و این که آیا این محدوده در این افراد نیاز به بازنگری دارد یا نه، مطالعات بیشتری مورد نیاز می باشد.

زمینه و هدف: بیهوشی دارای عوارض متعددی است که این عوارض بر اساس نوع عمل جراحی، داروی مصرفی و عمق بیهوشی متفاوت است. هدف این مطالعه، تعیین تاثیر استفاده از مانیتورینگ شاخص دوطیفی ((Bispectral index (BIS) بر ریکاوری و عوارض بعد از عمل جراحی سزارین بود.روش تحقیق: در این مطالعه کارآزمایی بالینی شاهددار دوسوکور، 68 بیمار کاندید عمل جراحی سزارین به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. برای گروه شاهد، داروی نگهدارنده بیهوشی بر اساس وزن بدن و وضعیت همودینامیک تجویز شد؛ در حالی که گروه مداخله، داروی نگهدارنده بیهوشی را به صورت تیتره با حفظ شاخص دوطیفی بین 40 تا 60 دریافت کردند. ابزار جمع آوری داده ها، چک لیست پژوهشگرساخته ای بود که زمان های خارج کردن لوله تراشه بعد از اتمام عمل، ترخیص از واحد ریکاوری (بر اساس معیار Alderet) و بروز عوارض در ریکاوری در آن ثبت گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS (ویرایش 16) و آزمون های آماری Independent t-test و Fisher Exact Test در سطح معنی داری p£0.05 تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین زمان خارج کردن لوله تراشه، در گروه شاهد 7.76±3.12 و در گروه مداخله 3.59±1.04 دقیقه (p<0.001) و میانگین زمان ترخیص از ریکاوری در گروه شاهد 18.06±5.92 و در گروه مداخله 11.55±4.39 دقیقه بود (p<0.001). میزان بروز عوارض ریکاوری پس از عمل در دو گروه تفاوت آماری معنی داری نداشت (p>0.05).نتیجه گیری: شاخص دوطیفی به عنوان مونیتورینگ عمق بیهوشی، در اعمال جراحی سزارین منجر به تسریع در زمان خارج کردن لوله تراشه، زمان ترخیص از ریکاوری و تسریع در هوشیاری مادر برای مراقبت از نوزاد می شود.

مقدمه: با توجه به کاربرد بالای بیهوشی عمومی در ایران در مقایسه با سایر روش های بیهوشی در جراحی سزارین و انتخاب آن از طرف خود مادران باردار، هدف این مطالعه، مقایسه تاثیر دو روش بیهوشی با پروپوفول و ایزوفلوران بر میزان بروز آگاهی حین عمل (Awareness) و ضریب APGAR نوزادان در جراحی سزارین انتخابی بود.روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی دوسوکور، تعداد 90 خانم باردار 35-18 ساله کاندید سزارین غیر اورژانس با ASA کلاس 1 و 2 به صورت تصادفی وارد دو گروه مساوی شدند. القای بیهوشی در هر دو گروه یکسان و توسط پروپوفول و سوکسینیل کولین انجام شد و نگهداری بیهوشی در گروه 1 با 100 mg/kg/min پروپوفول و در گروه 2 با 1 MAC ایزوفلوران و با هدف حفظ BIS (Bispectral index score) در محدوده 45 تا 60 انجام شد. داده ها با کمک آزمون های آماری t و x2 آنالیز شد.یافته ها: اطلاعات پایه هر دو گروه بیماران، ضریب APGAR نوزادان و تغییرات همودینامیک مادران در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. 7 بیمار از 90 مورد، بعد از بیداری رویاهایی را به خاطر می آوردند (به ترتیب 8.9 در مقابل 6.7 درصد در گروه های پروپوفول و ایزوفلوران) که اختلاف معنی داری نداشت.نتیجه گیری: میزان بروز آگاهی حین عمل، ضریب APGAR نوزادان و متغیرهای همودینامیک در دو گروه تحت بیهوشی با ایزوفلوران و پروپوفول اختلاف معنی داری نداشت و با آمارهای منتشر شده از سایر مطالعات که در حدود 0.1 تا 7 درصد می باشد، همخوانی داشت. بنابراین انجام مطالعات بیشتر، برای مقایسه اثر این دو دارو در حجم نمونه بزرگتر توصیه می شود.